We rijden via Bugøynes en Ivalo terug naar Aska.

We verlaten Vadsø, om even later weer terug te rijden: iets vergeten in een keukenkastje ... Het is  alsof we niet echt weg kunnen komen.
We rijden eerst om het Varangerfjord heen, om, precies tegenover Vadsø, Bugøynes te bezoeken. Kaija heeft dit dorpje verschillende keren bezocht en vertelt me er enkele verhalen over. Net als Hamningberg ligt het aan het eind van een smalle weg, die pas in 1962 aangelegd is. Daarvoor was het plaatsje alleen via de zee bereikbaar.
Zowel in Vadsø als in Bugøynes wordt nog Oudfins gesproken. Veel Kvenen, van oorsprong Finse immigranten, vestigden zich hier rond 1850, het jaar van een grote hongersnood in Finland. In de regio Finnmark bevinden zich de twee grootste en meest actieve gemeenschappen. De meeste plaatsnaamborden in Finnmark zijn trouwens zowel in het Noors en het Kveens als in het Samisch. Vadsø (Noors), heet ook: čáhcesuolu (Samisch) en Vesisaari (Oudfins).
Bugøynes is een bijzondere plaats. Op dit moment heeft het nog ongeveer 250 inwoners, een paar restaurantjes, een school, een winkel en een soort cultureel centrum annex museum. Het is een van de plaatsen die in WO II gespaard zijn gebleven en waar nog oude huizen in Finse stijl te vinden zijn.
Toen in de jaren tachtig de visserij uit het plaatsje moest verdwijnen, zetten enkele actieve bewoners in 1989 een advertentie in de krant: 'Dorp te koop'. Als protest tegen het bestaansrecht dat hun ontnomen werd. Er dreigde door het sluiten van de lokale visfabriek, zoals dat in zoveel plaatsjes langs deze kust gebeurde, namelijk leegloop van het dorp. Maar het bestaat nog steeds en men probeert onder andere via toerisme het hoofd boven water te houden.
Er wordt trouwens nog steeds gevist op de rode koningskrab, een joekel van een beest, dat vanuit de Russische wateren naar de Noorse kust is gemigreerd. Bij de lokale bistro prijkt hij bovenaan op het menu.
Omdat we vrij laat Bugøynes verlaten, moeten we opschieten om nog op een redelijke tijd in Ivalo aan te komen. Daar wacht immers de sauna en een maaltijd op ons.
Terwijl we langs prachtige meren en door bossen rijden, breekt aan het eind van de middag de zon opnieuw door. Er is te weinig tijd om regelmatig te kunnen stoppen, maar de weerspiegeling van bomen en stenen in het vaak spiegelgladde water is sprookjesachtig.
Bij Helena en Pennti heeft de tuin een ware metamorfose ondergaan: hij is nu helemaal groen en zomers. In Ivalo was het de afgelopen week zelfs 20ºC tot 24ºC.
Voor deze regio is dat ongewoon, maar de laatste jaren komen deze temperaturen steeds vaker voor. Ook in Vadsø wordt geklaagd dat de lente te vroeg en te warm is. Men maakt zich in het Arctische gebied grote zorgen om deze klimaatsverandering.
Tijdens de sauna zwemmen we in het frisse en schone water van de rivier; dat had ik me vorige maand niet kunnen voorstellen.
Het lijkt trouwens alsof we hier pas nog waren en als we de volgende dag richting Aska verder rijden, vertelt de natuur dat we een aardige tijd weg geweest zijn, maar voor ons gevoel zijn we nét terug van weggeweest. 
Ik merk tot mijn ergenis dat mijn hoofd alweer volstroomt met gedachten en afspraken, terwijl ik een maandlang alleen maar bij het moment geleefd heb. Allebei proberen we dat nog even vast te houden, maar voor hoelang lukt dat?

We leave Vadsø, and realize after a short while we forgot to bring something from the kitchen cupboard. It’s as if we just can’t leave…
Before we drive back to Ivalo, we visit Bugøynes, a village on the other side of the Varangerfjord directly opposite to Vadsø. Kaija has visited this village several times and she tells me a bit about it’s history. Like Hamningberg it is located at the end of a narrow road, which was constructed as recently as 1962. Before that Bugøynes was only accessible by sea.
Like in Vadsø, Old-Finnish is still spoken in Bugøynes. Many Kven, Finnish immigrants, who arrived around 1850 (the year of a great famine in Finland) live here. In the region of Finnmark, Vadsø and Bugøynes are home to the two largest and most active Kven communities.
In Finnmark most place name signs are written in Norwegian, in the Sámi language and in Kven. Vadsø (Norwegian) is also: čáhcesuolu (Sámi) and Vesisaari (Finnish).

Bugøynes is a special village. At the moment it has about 250 inhabitants, a few restaurants, a school, a store and a kind of cultural centre/museum. It is one of the places that have been spared in WWII and old, Finnish style houses can be found here.
When in the 1980s the fisheries from the village were abandoned by law, some active residents put an announcement in the newspaper: ' village for sale', as a protest against taking away their livelihood, as happened in so many little villages along this coast. But nowadays Bugøyne still exists and tries to survive by tourism.

Today, some crab fishing is still carried out; the Red King crab migrated from the Russian waters to the Norwegian coast. It’s a large crab with little natural enemies. At the local bistro it’s on the top of the menu.
As we leave Bugøynes, we have to hurry to arrive in Ivalo at a reasonable time. Sauna and dinner are already waiting for us there.  
While we drive along beautiful Finnish lakes and forests, the sun breaks through the clouds again at the end of the afternoon.We have too little time to stop regularly, but the reflection of the trees and rocks in the smooth, glassy surface of the water is magical.

At Helena and Pentti’s the garden has undergone a true metamorphosis: it’s completely green like in summer. In Ivalo temperatures were between 20°C and 24°C.  the past week, which is unusual for this region, but these temperatures have become more common in the last years. Like in Vadsø, people are complaining about a spring being too early and too warm. In the Arctic area people are really concerned about the climate change.

At Pentti and Helena’s, we use the sauna and we swim in the fresh and clean water of the river. Last month I could not have imagined doing this. Although it seems we were here only recently, when we continue our trip towards Aska the following day, nature shows us that we have been away for quite some time, but still we feel as if we have just left this place.

For a whole month I have lived in the present, taking it day by day. Now thoughts about things I need to do when I get home are already filling my head. We both try hard to make this moment last, but how long can we keep this up?