Zicht op Vadsø vanuit het centrum.

Vadsø is een behoorlijk havenstadje . De totale gemeente telt ongeveer 6000 inwoners, waarvan een groot percentage van de asielzoekers van rond 2000 hier neergestreken (lees: geplaatst is).
Het viel me direct al op toen we bij na aankomst en eindje richting centrum liepen: we passeerden een gezin met gesluierde vrouwen, verschillende jongeren met een Aziatisch uiterlijk en tegenover ons woont een Somalisch gezin.
Niet wat je als eerste verwacht op een plek zover richting uiterste noorden, dat multiculturele…
Maar ook het verleden vertelt van meerdere etniciteiten :  de eerste bewoners vestigden zich rond 1450 op het (nu schier-)eiland voor de kust van Vadsø : Vadsøya. Het waren Saami (de oorspronkelijke Lapse nomaden), Kven’s (Finse immigranten, 44%) en Noren. Een reden waarom er hier ook nog veel Oud-Fins gesproken wordt. Langzamerhand verplaatste de bewoning zich naar het vasteland en van een nogal arm vissersplaatsje (rond 1900 leefde 20% van de bevolking onder de armoedegrens) heeft het zich ontwikkeld tot een redelijk welvarende gemeente.
Het opleidingsniveau van de bewoners ligt vrij hoog (de bibliotheek is goed geoutilleerd en groot) en in de (korte) zomer zijn er veel festivals en culturele activiteiten. Het is bovenal een geliefde uitvalsbasis voor vogelaars; er zijn hier veel en redelijk zeldzame vogels te spotten.

Kortom: ik zit hier beslist niet op een plek waar niets is behalve zee en kou.
Met die kou valt het ook reuze mee, al moeten we onze wandelingen voorlopig tot in de buurt  de kust beperken omdat er in het Nationale park (meer naar het binnenland) nog teveel sneeuw ligt.
Gisteren (5 mei) heb ik zelfs op het schiereiland Vadsøya (waar ik vanuit mijn werkkamer trouwens op uitkijk) in de zon zitten tekenen. Warm gekleed weliswaar, maar zonder koude handen of voeten…
Ook hier dient de lente zich aan. Rond 11.00 uur wordt het (niet helemaal) donker en rond 2.00 uur is het alweer dag. Daar moet ik nog wel een beetje aan wennen: Ik wordt verschillende keren in de nacht wakker denkend dat het alweer ochtend is en draai me dan nog eens lekker om.

Vadsø is a substantial harbor town. The municipality has some 6000 inhabitants, a large percentage of whom are asylum seekers who settled here around 2000. Not what you would expect in a place so far north – so much multiculturalism.

But the past recounts of many ethnicities as well: the first inhabitants settled on the island (and current peninsula) of Vadsøya before the coast of Vadsø around 1450. They were Saami (the original Lapp nomads), Kvens (Finnish immigrants, 44%) and Norwegians, one reason why the old Finnish dialect is still spoken here. Gradually, inhabitation moved to the mainland and from a rather poor fishing village (around 1900, 20% of the population lived below the poverty line) it developed into a relatively prosperous town.
The schooling level of the population is relatively high (the library is well-equipped and large) and during the (brief) summer there are many festivals and cultural activities. Above all, it is a popular operating base for bird-watchers; many and relatively rare birds can be spotted here.

In a word: I am definitely in a place where there is nothing but sea and cold. The cold is not that bad, even though we have to limit our hikes to the vicinity of the coast for the time being, as there is still too much snow in the National Park (which is more inland).
Spring is coming here, too. Around 11 P.M. it gets (not entirely) dark and as early as around 2 A.M. it is day again. I still have to get used to that: I wake up several times during the night, thinking it is already morning, but then I turn over again for a few more hours of sleep.

 

Ons huis voor de komende maand.

De zijkant. Achter het raampje rechtsboven slaap ik.

Vishuisjes vlakbij, nog steeds in(recreatief) gebruik.

Ze maken deel uit van een oud haventje.

Waar ook dit boothuis bij hoort.