Onze autorit naar Vadsø

We maken een tussenstop in Ivalo, waar we overnachten bij Pentti en Helena, vrienden van Kaija. En zoals gebruikelijk bij bezoek van vrienden staat de sauna al klaar. In dit geval een buitensauna aan de rivier waar zij wonen. Ik kijk wat bedenkelijk naar het ijs wat er nog dik op ligt, maar gelukkig wordt me na het eten duidelijk dat, dát niet de bedoeling is.

Het is fijn als mensen die je niet kent, je zo open tegemoet treden dat je je letterlijk aan elkaar blootgeeft. In de meeste gevallen (ook hier) wel sekse gescheiden of in koppels. Wederom wordt het vooroordeel dat de Finnen stug en stil zijn, gelogenstraft. Het is de zoveelste ontmoeting waarin ik me bijzonder warm onthaald voel.

Ik geniet van de autorit naar het noorden. Er is maar één weg die recht naar het noorden gaat en vaak is die ook nog eens leeg en stil. Het weer is zonnig en de kleuren van het naderende voorjaar zijn prachtig. In de poelen en rivieren met smeltwater weerspiegelt de blauwe lucht en de toppen van de berkenbomen (die verder naar het noorden steeds lager en struikgewasachtig worden) kleuren naar purper: een belofte voor het loof dat komen gaat.
Een enkele keer passeren we rendieren langs de weg, maar omdat we zo rustig rijden zien we ze ruim van tevoren zodat we kunnen stoppen als ze onverwacht oversteken.
Als we uit de auto gaan, om te fotograferen of te lunchen, valt me de oorverdovende stilte op. Als ik het Kaija vertel kijkt zij me enigszins verwonderd aan: ‘Is het dan bij jullie nooit stil ?’ Ik vrees dat ik het moet beamen.

Zodra we de Noorse kust bereiken verandert het landschap pas echt. Het licht wordt anders; zachter lijkt het wel, alsof het zilte zeewater het beïnvloedt.
Ik geniet met volle teugen en zodra we even kunnen stoppen, kan ik weer wat fotograferen en filmen. We hebben erg geboft met het weer tijdens onze rit: alsof de zon zijn best deed om alles in het mooiste licht te zetten.
Het huis in Vadsø is verlaten. Het is een groot, oud houten huis: ruimte zat voor ons tweeën. Hier gaan we een maand zijn…

We make a stopover in Ivalo, where we spend the night at Pentti and Helena’s place, friends of Kaija. And as usual when friends visit, the sauna is ready, in this case an outside sauna along the river where they live. It is nice when people you don’t know receive you with such openness that you can ‘expose’ yourself to one another – though in most cases (and here too) separated by gender or in couples. Again, the prejudice that the Fins are surly and silent is belied. It is one of many encounters where I feel very warmly welcomed.

I enjoy the car trip to the north. There is only one road heading straight north, which is mostly very quiet and silent. The weather is sunny and the colours of the coming spring are wonderful. The blue sky is mirrored in the pools and rivers with meltwater and the tops of the birch trees (that become increasingly small and bushy as we head north) colour toward purple: a promise of the coming foliage.

Every once in a while we pass reindeer along the road, but because we drive so quietly, we can see them far ahead, so we can stop if they cross the road unexpectedly.
When we leave the car to take photos or have lunch, I am struck by the deafening silence. When I tell Kaija, she looks at me with some wonder: ‘Is it never silent where you live?’ I’m afraid I have to confirm that.

As soon as we reach the Norwegian coast, the landscape starts to change in earnest. The light changes: softer, it seems, as if affected by the saline seawater. I am enjoying with full power and as soon as we have an opportunity to stop, I can take some photos and film again.
The house in Vadsø is abandoned. It is a big, old wooden house: enough room for us both. Here we will spend a month…

Onderweg naar Ivalo.

Vogelreservaat onderweg naar Ivalo.

Een nog bevroren meer onderweg van Ivalo naar Vadso

De belofte van de berken..

En daar is de Barentszee…